Historia masażu - Ameryka, Australia i Oceania

Historia masażu - Ameryka, Australia i Oceania

Początki kultury Azteków i Majów (Ameryka Południowa i Środkowa) sięgają II - I w. p.n.e. Już wtedy higiena w miastach była na wysokim poziomie, wodę pitną transportowano glinianymi rurami do zbiorników miejskich, a nieczystości wywożono za miasto, wzdłuż dróg ustawione były toalety publiczne. Budowali ogrody, świątynie i łaźnie z kamienia. Odkryto również łaźnie parowe z pomieszczeniami zimnymi i gorącymi oraz pomieszczeniami do ćwiczeń i masażu. Najstarsza łaźnia Majów została odkryta w Cuello w północnym Belize (Ameryka Środkowa), której rodowód sięga ok. 900 r. p.n.e. Łaźnia miała wiele zastosowań; służyła zwykłemu oczyszczeniu ciała, oczyszczeniu duszy i osiągnięciu stanu otwarcia na komunikację z siłami nadprzyrodzonymi. Indianie wiedzieli, że razem z potem z ciała wychodzą choroby, a z umysłu - negatywne wibracje. Dzięki wysokiej temperaturze w łaźniach dusza człowieka może uzyskać kontakt z duchami przodków. Do masażu w łaźniach parowych używano maści ziołowych, tłuszczów zwierzęcych, oliwek oraz specjalnych liści.

     Leczeniem pospolitych ludzi zajmowali się szamani, wiedzmy i znachorki. Obywatele wyższej klasy korzystali z usług kapłanów. W Meksyku funkcjonowali specjaliści zajmujący się leczeniem ran, nastawianiem złamań i ich unieruchamianiem szynami. Rany zszywano ludzkimi włosami. Leczono je także liśćmi agawy. Opatrunki wykonywano za pomocą kauczuku. Kauczuk służył także do sporządzania plastrów rozgrzewających przeciwreumatycznych i przy zapaleniu opłucnej. Stosowali także swoistą odmianę akupunktury z wykorzystaniem ostrych kolców agawy.

     Indiański szaman przed ceremonią wypijał napój z ziół, tańcząc koncentrował się, a masownaie rozpoczynał od środka ciała w kierunku zewnętrznym, aby całkowicie wypedzić złe duchy i chorobę. Ceremonia trwała dziewięć dni i nocy. Przez ten czas szaman podawał choremu zioła i nacierał jego ciało wełną z owcy, kąpał go w naparach z ziół, masował kolejno wszystkie części ciała, dotykał je i przyciskał, modlił się i krzyczał.

    Niektórzy historycy sugerują nawet, że masaż gorącymi i zimnymi kamieniami był jednym z ulubionych zabiegów stosowanych w łaźniach parowych Azteków i Majów.

    Tak jak w Ameryce Środkowej i Południowej sauny były znane wielu plemionom amerykańskim (Apacze, Czejeni, Szoszoni). Stosowali oni także kąpiele w gorących źródłach. Sztuka masażu przetrwała tylko w niewielu plemionach i jest obecnie stosowana głównie podczas leczenia bólów brzucha.

      W dawnych czasach wierzono, że choroby wywoływane były przez demony, duchy i grzechy pacjentów. Szamani byli pierwszymi znanymi lekarzami – duchownymi. Sztuka szamanów łączyła zarówno rytuały magiczne jak i medyczne. Ważną rolę w tych rytuałach odgrywały owoce, przyprawy, kwiaty, minerały, substancje pochodzenia zwierzęcego, masaże i kąpiele. Masaż był powszechnie używany jako środek służący do wypędzania choroby z ciała pacjenta. Podczas seansu szaman najpierw pocierał ręką o rękę, potem naciągał palce jeden po drugim, aż strzelały stawy. Czynność ta mała imitować odgłosy palących się gałęzi w ogniu. Następnie dmuchał w ręce i spluwał na nie, kierując je we wszystkich kierunkach świata i ku ziemi. Wydając dźwięk płukania gardła wysysał chorobę z pacjenta a następnie dmuchał w chorą część ciała i wykonywał ruchy głaszczące jakby wymiatał chorobę z ciała.

     Aborygeni, rdzenna ludność Australii, przybyła tam prawdopodobnie z Azji, i prowadziła koczowniczy tryb życia. Podczas ceremonii plemiennych corroborres, pieśniami, muzyką i tańcem przekazywali z pokolenia na pokolenie opowieści o przeszłości ich kultury. Masaż u Aborygenów sprowadzał się do wyrzucania (wypchnięcia) z ciała demona lub złego ducha przez czubek głowy.

     Hawajczycy znali różne style masażu i nazywano go Lomi-lomi, ponieważ „lomi” znaczy ugniatać, pocierać. Masaż był integralną częścią systemu uzdrawiania, uwzględniający stosowanie ziół, kąpieli termalnych i w słonej wodzie oraz sauny zwanej imu-loa. Do masażu używano aromatyczny płyn, otrzymywany z polinezyjskiego dzikiego imbiru. Wiedza ta przekazywana była z pokolenia na pokolenie kahunom - odpowiednik szamana o różnych specjalnościach. Nie wszyscy kahuni znali sztukę lomi-lomi i nie wszyscy znali się na ziołach. Na każdej z wysp wykształcił się specyficzny styl masowania, w zależności od tradycji, w jakiej kahuna był uczony. Szczególny styl masażu – Lomi-lomi Nui, co oznacza masaż najwyższy, wykonywany był w świątyniach z przeznaczeniem dla dostojników plemiennych.
    W starożytnych Hawajach król i królowa mieli masowane brzuchy po jedzeniu, aby mogli zjeść więcej.

     Szamani z Papui podczas ceremonii uzdrawiających używali dużych liści, wierząc, że mają one delikatne właściwości masujące i wypędzające złe duchy choroby z ciała pacjenta.
    Na wyspie Fidżi masaż od zamierzchłych czasów jest tam tradycją rodzinną, wykonuje się go stopami, na gołe ciało, przy użyciu olejku z kokosa.

     Pierwsze ślady zasiedlenia przez polinezyjczyków wysp Tonga pochodzą sprzed 3 tys. lat. Szamani wykonywali masaż polegający na postukiwaniu palcami, rytmicznym uderzaniu i tarciu oraz głaskaniu i ściskaniu.
 

Źródło:
Leszek Magiera. Historia masażu w zarysie. 2007
www.leksykonmasazu.pl (2015)
Leszek Magiera. Leksykon masażu i terminów komplementarnych. 2015
Źródło foto:
niemasciemy.wordpress.com