WYBIERZ LITERĘ

Leksykona masażu na Facebook'u

Fiński Otto Jakub

Fiński Otto Jakub - Finkenstein Otto (ur. 27 września 1898, zm. 19 stycznia 1962 w Warszawie); oficer Wojska Polskiego, działacz sportowy, profesor akademicki, twórca teorii sportu w Polsce, nauczyciel wychowania fizycznego i masażu,  autor publikacji z masażu sportowego.

 

   W latach 1919-1920 uczestnik wojny polsko-bolszewickiej, po zakończeniu której został zweryfikowany w stopniu porucznika artylerii i przeniesiony do rezerwy.

     Studia wyższe pedagogiczne ukończył w Wiedniu i Hochschule z wychowania fizycznego w Berlinie.

   W 1939 roku uczestnik kampanii wrześniowej na Lubelszczyźnie na stanowisku dowódcy kolumny samochodowej dywizjonu artylerii lekkiej przydzielonego do 50 Dywizji Piechoty Rezerwowej.
   Po kapitulacji oddziałów polskich dostał się do niewoli niemieckiej i od 1940 roku w przebywał w oflagu II C w Woldenbergu.
    W oflagu był instruktorem masażu leczniczego i sportowego oraz automasażu na kursach instruktorskich i dla chcących wykonywać masaż w poradniach lekarskich i klubach sportowych. Na dyplomach zaświadczających ukończenie kursu jako instruktor masażu widniało nazwisko Finkenstein Otto.

    W oflagu 700 osób ukończyło kursy masażu i automasażu, a po egzaminie praktykowano w poradni. Dzięki takiej kadrze, na początku 1944 roku wprowadzono gimnastykę rehabilitacyjną i usprawnienia lecznicze dla chorych i inwalidów będących w obozie.

   Kursy były organizowane przez Koło Wychowawców Fizycznych (wchodzące w skład Wydziału Sportu i WF) dla poszczególnych dyscyplin sportowych (lekkiej atletyki, piłki nożnej, boksu, gier sportowych) oraz masażu leczniczego i sportowego.

    Instruktorami Wydziału Sportu i Wychowania Fizycznego byli pracownicy naukowi uczelni wychowania fizycznego, głównie z Warszawy, m. in.: mjr Jan Bilewski (pseud. Baran), kierownik WF w obozie, rekordzista Polski w biegach, ppor. Jan Bugajski, kierownik wielu kursów, absolwent Studium Wychowania Fizycznego w Krakowie, ppor. Tadeusz Jakubowski, sekretarz i kronikarz Wydziału WF, ppor. Romuald Kluczewski, instruktor kursów masażu i automasażu.


    Po uwolnieniu z niewoli w styczniu 1945 roku wrócił do kraju i służył w Ludowym Wojsku Polskim, będąc m.in. w stopniu płk Szefem Sztabu organizacji „Służba Polsce”, potem pracował w resorcie oświaty.

   W 1949 roku organizował pierwsze kursy masażu sportowego, na których kursanci poznawali techniki ściśle związane z poszczególnymi dyscyplinami sportowymi.

   Autor artykułu pt Masaż sportowy rodzaje i zastosowanie, który ukazał się w czasopiśmie Sportowiec, (1949, nr 9, s. 7).
     Autor w artykule pisze m.in.: Podczas treningów (przed sezonem) w użyciu był masaż zwany masażem treningowym, czas trwania zależał od wzrostu, wagi sportowca, zwykle wynosił 45-60 minut. Masujący stosował trzy główne metody: głaskanie, rozcieranie, ugniatanie, zalecano dawkowanie odpowiedniej siły i tempa masażu. Przed zabiegiem zalecano wzięcie prysznica (do 7 minut), a także szybkiego prysznica (1-2 minuty).
    Innym rodzajem masażu wykorzystywanym podczas treningów i zawodów sportowych był  masaż rozgrzewający. Zalecany czas wykonania tego zabiegu wynosił do 12 minut przed rozgrzewką, kierujący się głównie na mięśnie, które mają największy wkład w zawodach. Trzy główne techniki stosowane w tego typu masażu to: rozprowadzenie, ugniatanie, oklepywanie, wszystkie wykonywane w szybkim tempie i średniej sile.
    Trzecim rodzajem masażu sportowego jest masaż miedzywysiłkowy podczas przerw w zawodach, często nazywany „środkowym masażem”. Wymogi tego masażu były podobne, jak przy „wprowadzaniu” masażu z niewielką różnicą w części rozprowadzającej.
   Czwartym rodzajem masażu sportowego to masaż potreningowy „częściowy ciała”, który trwa zwykle 20-25 minut, głaskanie było główną metodą stosowaną podczas tego masażu.

    Autor w artykule zamieścił tabelę z rodzajami masaży, które wykonuje się w poszczególnych okresach przygotowania sportowego z uwzględnieniem częstotliwości ich stosowania.


  Wieloletni działacz i Prezes (1948-1962) Polskiego Związku Szermierczego, oraz działacz Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

   W latach 1953-1956 kierownik Pracowni Teorii Sportu w Zakładzie Wychowania Fizycznego, wchodzącego w skład Instytutu Naukowego Kultury Fizycznej (INKF) przy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.
   Jego pracownicy prowadzili badania w zakresie ogólnej sprawności fizycznej zawodników boksu, kolarstwa, koszykówki, strzelectwa, pływania, lekkoatletyki i szermierki.
    W tym czasie zaczął tworzyć wraz z  najbliższymi współpracownikami Tadeuszem Ulatowskim, Janem Jaworskim i Pawłem Rotkiewiczem nową dyscyplinę badawczą, tj. Teorię Sportu, która skupiała się głównie wokół problemów metodyki treningu oraz techniki i taktyki walki sportowej.
   W latach 1956-1962 kierownik Samodzielnej Pracowni Teorii Sportu przy już samodzielnym Instytucie Naukowym Kultury Fizycznej, której nadrzędnym celem było rozwijanie szerokiej współpracy z innymi instytutami naukowymi, a szczególnie z uczelniami wychowania fizycznego w kraju i za granicą.

    W latach 50. i 60. XX wieku jeden z przedstawicieli najstarszego pokolenia wykładowców - praktyków wraz z: Kazimierzem Laskowskim (współwięzień oflagu II C w Woldenbergu), Feliksem Stammem, Władysławem Dobrowolskim i Janem Fazanowiczem, tworzących trzon tzw. Bielańskiej Szkoły Trenerskiej, których cechowała dogłębna znajomość sportu, oddanie wybranej dyscyplinie sportu, stałe doskonalenie kunsztu trenerskiego, przestrzeganie zasad treningu, usprawnienie metodyki treningu, wzbogacanie środków treningowych i systematyczność pracy.

    W latach 1957-1962 członek Komitetu Redakcyjnego czasopisma Wychowanie Fizyczne i Sport, które było związane z samodzielnym Instytutem Naukowym Kultury Fizycznej w Warszawie.
    Przewodnią ideą powołania czasopisma było skupienie wokół pisma zespołu specjalistów w dziedzinie szeroko pojmowanej kultury fizycznej, jej aspektów humanistycznych i biologicznych.

   W latach 1957-1962 propagator wraz z Józefem Kocjaszem treningu obwodowego (dzisiejszy Crossfit), składającego się z wielu różnych ćwiczeń. Polegał na wykonywaniu ćwiczenia w obrębie danej jednostki czasowej lub ilości powtórzeń, a następnie przechodziło się do następnego ćwiczenia.

   W uznaniu zasług dla rozwoju szermierki w Polsce w latach 1962-1990 był organizowany Puchar Świata im. Otto Fińskiego, zwany również Międzynarodowym Indywidualnym Turniejem Szermierczym w Szabli - Memoriał Otto Fińskiego.

    Historyczny Członek Klubu „Ludzie Masażu"
            Nr karty członkowskiej 031/KLM/P/H/2015



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Źródło:
www.wikipedia.pl
www.leksykonmasazu.pl 2015
Magiera Leszek. 2015. Leksykon masażu i terminów komplementarnych. Bio-styl, Kraków
Źródło foto:
www.absolwenci-awf-warszawa.pl

ZMIANA W DYSTRYBUCJI KSIĄŻEK WYDAWNICTWA BIO-STY ...

Z dniem 1 października 2021 roku Oficjalnym i wyłącznym dystrybutorem książek wydawnictwa BIO-STYL i REHMED na terenie Polski zostaje firma Med Store z siedzibą w Krakowie. ... czytaj więcej czytaj więcej

02 Fizjologia zjawisk biologicznych zachodzących ...

Fizjologia zjawisk biologicznych zachodzących pod wpływem sprężystego odkształcania tkanek czytaj więcej czytaj więcej

01 Fizjologia zjawisk biologicznych zachodzących ...

Fizjologia zjawisk biologicznych zachodzących pod wpływem sprężystego odkształcania tkanek czytaj więcej czytaj więcej

„Siódmy zmysł” czy masaż medyczny może wsp ...

„Siódmy zmysł” czy masaż medyczny może wspomagać połączenia między mózgiem, a układem odpornościowym czytaj więcej czytaj więcej

Oferta BIO-STYL

Firma wydawnicza Bio- styl przedstawia ofertę książek z zakresu masażu. Wszystkie książki posiadają… recenzje. Zapraszamy do księgarni„ w całej Polsce i księgarni inter ... czytaj więcej czytaj więcej

Bio-Styl

W Leksykonie masażu została opisana firma wydawnicza Bio-Styl Leszek Magiera czytaj więcej czytaj więcej



Warto wiedzieć

INFO REGIONALNE

Partnerzy

Bio-Relax Habys Wyższa Szkoła Edukacji i Terapii