Badanie elektrokardiograficzne

Badanie elektrokardiograficzne; służy do rejestrowania i analizowania zjawisk elektrycznych powstających w czasie pracy serca. Aparat rejestrujący nazywa się elektrokardiografem, a uzyskany zapis – elektrokardiogramem (ekg). W czasie pracy serca powstaje prąd elektryczny, który można zarejestrować na powierzchni ciała za pomocą odpowiednio umieszczonych elektrod. W spoczynku mięsień sercowy ma ładunek dodatni (+), w okresie pobudzenia – ładunek ujemny (–). Pobudzenie w sercu biegnie od przedsionków do komór, najpierw więc pobudzone są przedsionki, a następnie komory. W ten sposób w różnych częściach serca powstaje różnica potencjałów. Zmiany wielkości napięć elektrycznych możemy znaleźć w obwodowych częściach ciała i odprowadzić do elektrokardiografu, gdzie po odpowiednim wzmocnieniu otrzymuje się ich wykres. Zapis czynności bioelektrycznej serca z powierzchni ciała jest możliwy dzięki temu, że ciało człowieka jest przewodnikiem objętościowym – płyny ustrojowe są elektrolitami, a za pośrednictwem elektrolitów pole bioelektryczne generowane przez serce przenoszone jest w kierunku powłok ciała. Stąd elektrolity najczęściej umocowuje się na kończynach górnych i dolnych oraz na przedniej powierzchni klatki piersiowej. Badanie elektrokardiograficzne spoczynkowe jest jednym z podstawowych badań stosowanych w kardiologii. Ma wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu i różnicowaniu zaburzeń rytmu i przewodnictwa oraz w rozpoznawaniu przerostów i przeciążeń poszczególnych jam serca. Wychwycone zmiany patologiczne stanowią często przeciwwskazanie do kinezyterapii i masażu, ewentualnie sugerują szczególną ostrożność podczas ich stosowania (ważniejsze dla kinezyterapii jest jednak wysiłkowe badanie EKG).

 Elektrokardiogramem

Źródło:

Leszek Magiera. Leksykon masażu i terminów komplementarnych. 2001.

Źródło foto:

www.kardiologia.wieszjak.pl

www.zdrowie.med.pl